.

.

Gözyaşlarımıza her ne nedenden olursa olsun izin vermeli.

 .

Kendi kendimize hiçbir neden yokken

ağlamaya başlamamız biriktirdiğimiz duygusal yükten

azda olsa kurtulduğumuzun bir işaretidir.

Bu gözyaşları gerçekte bizim yetişkin gözyaşlarımız değil,

 çocukluğumuzda ağlayamamış olan

içimizdeki çocuğun gözyaşlarıdır.

Bu gözyaşları gerçekte,

inanç tuğlaları gibi bloke olmuş, durgun,

muhafazakar yaşamımızı sıkıntı, stres

ve acı ile zehirleyen enerjileri temsil etmektedir.

Gözyaşlarımıza her ne nedenden olursa olsun

izin vermeli ve onları akıtmalıyız.

İçimize değil, buraya dikkat, dışarıya…

Yaşayacağımız bu duygusal AN,

yetişkinlik ile içimizdeki çocuk arasındaki

enerji bağını kuvvetlendirir ve güçlendirir.

Sonunda Yapmanız gereken iki cümleyi

kendi gözlerine bakarak peş peşe sıralamaktır:

“Seni Seviyorum.”, “Ben de Seni Seviyorum.”

Artık bizi rahatsız eden, asabi ya da sinirli hissettiren

birçok küçük şey etkisizleşir.

An be an kendiliğinden gelen huzur ve keyif halini

ayrıca da zihinsel, fiziksel ve

duygusal sıkıntının azalmasını deneyimleriz.

Yaşamımız içerisindeki dramlarımız

ve yapmacık davranışlarımız

IŞIK beden farkındalığıyla,

BİZ bilincinin yaşamımıza yerleştirilmesiyle

ANDA kalma ya da ANI yaşama bilinciyle yer değiştirir.

İçimizdeki çocuk ile buluşmalarımızı ne kadar çok sıklaştırırsak,

bu çocuğun BİZİM dikkatimizi çekmek için ağlamalarını

ne kadar uzun zamandır yatıştırıp kontrol ederek

gözardı ettiğimizi hatırlamamıza yardımcı olur.

Karmaşık ve sürprizlerle dolu şu anki deneyimlerimizin,

içimizdeki çocuğun yardım çağrıları olduğunu

her AN aklımızda tutarsak ve bu çağrıya

mümkün olan her ANDA sonsuz sevgi, şefkat,

merhamet ve aşk ile karşılık verebilirsek,

farkında olmadan bundan sonraki

yaşam deneyimlerimizin kalitesini arttırırız.

Kısaca Kaderimize Kadir Oluruz.

Zira etkiye tepki değil sadece

Tanrısallığımızın farkındalığıyla karşılık veririz.

Sonuç mu?

Levh-i Mahfuz ile buluşun, yaşamınızın keyfini sürün.

www.izmirliahmetkaya.com

.

.