İLAHİ MAHKEME
“Bir adam ölmüş ve öbür dünyada
yargılanmak üzere sırasını bekliyormuş.
Sıra kendisine gelip mahkeme salonuna girdiğinde
bir de ne görsün?
Yargıç kürsüsünde bir insan oturuyor.
Tanık sandalyesinde ise Tanrı yerini almış.

Adam şaşkın,
“Aman Tanrım, bu nasıl oluyor? Beni senin yargılayacağını sanmıştım. Oysa orada hakim olarak bir insan oturuyor.”

Tanrı gülümsemiş,
“Ben hiçbir zaman sizi yargılamadım.
Sonsuz sevgimle, ne yapmayı seçtiyseniz,
sizi seçiminizde özgür bıraktım.
Bana yargılamak değil, sevmek yakışır.
Çünkü ben saf sevgiyim.
Sizi kendimden yarattığım için
sizi yargılamak kendimi yargılamak olur.
Ayrıca benim yargılamama ne gerek var ki?
Her şeyi bilen ben
sadece burada tanıklık ediyorum.
Dünyada olduğu gibi burada da
insanlar tarafından yargılanıyorsunuz.
Birazdan salonu hayattayken,
senin zarar verdiğin,
hoşgörülü davranmadığın, yargıladığın,
kalplerini kırdığın insanlar dolduracak.
Onlara kendini affettirmeye çalış.
Onlar seni affederse ne ala.
Çünkü cennetin yolu onların affından geçiyor.” demiş.

Adam merakla sormuş:
“Peki ya affetmezlerse ne olacak?”

Tanrı yine sevgiyle gülümsemiş,
“Ben cenneti de, cehennemi de
yeryüzünde yarattım.
Seni tekrar yeryüzüne göndereceğim.
Orada öyle bir yaşam süreceksin ki,
tüm yaptığın kötülükler,
verdiğin zararlar sana aynen yaşatılacak.
Yani ettiğini bulacaksın.
Ama bunun amacı sana ceza vermek değil.
Sadece o insanların hissettiklerini
bizzat yaşayıp anlaman,
yaptığın kötülüklerin bilincine varman.
İşte o zaman sen kendini affetmiş olacaksın.”

Adam bir süre düşünmüş,
“Peki, cennet nasıl bir yer?”
diye sormuş Tanrı’ya.

Tanrı,
“Cennet, bir yer değil,
bir bilinç düzeyidir evladım.
Dünyada mutlu, huzur ve sevgi dolu,
insanlara destek olmaktan haz duyan,
yarattığım canlı ve cansız her varlığa
saygı göstermeyi bilen insanlar var ya,
işte onlar, dünyada cenneti yeniden yaratmaları için
geri gönderdiğim cennetliklerdir.
Cennet de dünyadan başka yerde değil.” demiş.

“Ama kutsal kitap bana öyle öğretmedi.”
diye karşı çıkmış adam.

“Kutsal olan tek şey yaşamdır.
Ben o kitapları kutsal kılmadım.
Siz kıldınız.
Her şeye sevgi ile bakmasını bilerek yaşayan insan,
en büyük ibadeti yapandır.” demiş Tanrı.

“Peki dünyaya döndüğümde doğru yolu görmemde
yardımcı olacak mısın?” diye sormuş adam.

Tanrı,
“Ben bunun için siz insanların içine
“vicdan” denen bir pusula koydum.
Eğer bu pusulanın etrafına ördüğünüz
kalın bencillik duvarlarını yıkarsanız,
vicdanınızın yani benim sesimi kolaylıkla işitebilirsiniz.”

“Peki biz insanlara
ne kadar yakında bulunuyorsun?” diye sormuş adam.

“Hem size şah damarınızdan daha yakınım,
hem de düşman olduğunuz kadar sizden uzağım.”
demiş Tanrı. “Çünkü düşmanlarınız da Ben’im.
Siz de Ben’im.”

“Yani mahkeme salonunda insanlara
hiç mi hesap sormuyorsun Tanrı’m?”

“Sadece iki sorum oluyor tüm insanlara.”
diye gülmüş Tanrı.
“Dünya okulunda ne kadar sevmeyi öğrendiniz?
Ne kadar bilgi kazandınız?”

***Mailime düştü paylaştım…

www.izmirliahmetkaya.com